Welkom op het Perimenopauze Festival

perimenopauze

Vanmorgen werd ik voor het eerst in mijn leven 8 dagen te vroeg ongesteld. Met deze gebeurtenis verklaarde ik mijn perimenopauze definitief voor ‘geopend’. Eerder deden onverwachte, hormonale schommelingen – te herkennen aan een grimmige vorm van opruimwoede – mij al vermoeden dat het einde van mijn eisprongen in zicht was, maar nu is er toch echt geen ontkomen meer aan en dat vind ik een lastig te verteren gegeven.

Hoewel ik me heus wel realiseer, dat elke vrouw zich door dit woud van veroudering een weg moet zien te banen, is het tegelijkertijd een weg die je in je eentje inslaat. Je zag al wel wat bewegwijzering ‘kampeerterrein voor het Perimenopauze Festival deze kant op’,

maar jij nam deze weg nooit eerder en je kent de route ook nog niet. Bovendien is die route voor iedereen weer net een beetje anders.

Mijn dochter van 10 reageerde in eerste instantie verheugd op mijn mededeling dat ik een week te vroeg ongesteld was geworden. “Dan ben je het in Rome niet, mama, lekker toch?” Ik legde haar uit dat dat inderdaad een voordeel was, maar vertelde haar ook waarom het me toch raakte. ‘Voel je je dan oud?’, reageerde ze en dat was precies waar ik op doelde.

Zo was ik was laatst oprecht gechoqueerd toen ik door mijn leesbril naar mijn handen en onderarmen keek. Die blijken er namelijk uit te zien als die van een 47-jarige: een web van craquelé kreukeltjes en bespikkeld met lichtbruine vlekjes. Ineens besefte ik dat de verziendheid van de 40-plusser een beschermingsmechanisme is tegen de bewustwording van je eigen veroudering. Wij, de zalig verzienden, moeten ons standvastig verzetten tegen de halve brilletjes van het Kruidvat of de hippere exemplaren van Loopaloop of Billabloom die her en der in huis rondslingeren. Ja, we moeten ze vooral laten rondzwerven in onze huizen en tassen en auto’s, want als we ze niet op onze neus zetten, blijven we zalig onwetend van die kreukelige, steeds losser wordende huid die het bewijs is of de aankondiging van de aanstaande midlife crisis.

Ineens is het zetten van tatoeage een daad van verzet. Het bezoeken van festivals al dan niet aangekleed met het slikken van een links- of rechtsdraaiend pilletje moet de midlife in bedwang houden. Ook de mogelijkheden van botox en fillers beginnen aanlokkelijk te klinken. Die frons wordt nu wel erg diep en ook mijn oogleden lijken zich prima te voelen bij de neerwaartse spiraal waarin ze worden meegezogen.

De menopauze, de leesbrillen en de midlife crisis. Het zijn gebeurtenissen in je leven waar geen opleiding je op had voorbereid. De enige opleiding is waarschijnlijk het leven zelf en de lotgenoten om je heen die door een vergelijkbaar proces gaan. Verontrust bekijken we de goudeerlijke foto’s van Sophie Hilbrand (1975) die daarmee een statement maakt voor het natuurlijk ouder worden. Doodsbang worden we van de verhalen van Caroline Tensen (1964) voor wie de menopauze een hel van depressiviteit was en opgelucht laten we ons troosten door de foto’s van Cameron Diaz (1972) wiens jeugdige charme nog altijd op ons afstraalt, terwijl ze beweert zich verre te houden van kunstmatige ingrepen om haar jeugd te conserveren.

Ik sta voor de poort van het Perimenopauze Festival. De spandoeken boven de ingang heten me van harte welkom. De belofte is dat ik dichter zal komen bij de vrouw die ik wil zijn. Ik zal het warm en koud hebben. Mijn emoties zullen alle kant op vliegen en mijn lichaam zal zich een tijdje onvoorspelbaar gedragen. Maar ik sta daar niet alleen. Het is een uitermate goed bezocht festival en we zullen met z’n allen dansen tot onze voeten nog meer pijn doen en de zon opkomt. Wijzer zullen we zijn en evenwichtiger dan ooit wanneer we ons weer in het ‘gewone’ leven begeven.

Nu is het zaak om het festivalterrein niet al te uitgewoond achter te laten en geen brokken te maken die onherstelbaar zijn. Dus zet die tatoeage en neem die pil, spuit desnoods een keertje botox in een frons, maar houd een oogje in het zeil waar het gaat om de thuisblijvers, want zij zullen je vangen als het festival achter de rug is.  

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *