Optimisten gezocht voor NS en onderwijs

Deze week gehoord op Utrecht Centraal waar twee conducteurs tegelijk met mij uit de trein stapten en naar de stationshal liepen:

We kunnen die trein van 19 over nog halen. Even naar de wc en een bakkie doen.

We hebben heel wat mensen blij gemaakt. En heel wat mensen opgevrolijkt.

In gedachten beaam ik hun woorden. De conducteurs in ‘mijn’ trein hadden de reizigers vrolijk welkom geheten en met een opgewekt gemoed de vervoersbewijzen gecontroleerd. Het was me opgevallen en dat zegt al iets.

Een hondenbaan

De week ervoor was ik getuige van een compleet ander tafereel waarbij een dame die zonder passend kaartje eersteklas reisde de conducteur in plat Amsterdams uitschold voor ‘pleurisleier’ en vond dat hij ‘op moest tyfen’. Tel daar de conductrice bij op die in de trein van Den Haag naar Delft door een aantal jongeren geschopt en geslagen werd en daarbij een botbreuk opliep en je vraagt je af hoe het kan dat er nog mensen zijn die de ondankbare taak van conducteur op zich willen nemen.  

Ik maak misschien een te grote stap als ik ook mijn gedachten laat gaan over werken in het onderwijs. Net als bij de NS heeft iedereen er een mening over en in de tussentijd zien we dat steeds minder mensen ervoor kiezen om voor de klas te gaan staan. Op Meesterbaan staan alleen al voor het vak Nederlands landelijk 386 vacatures open en voor wiskunde kun je op maar liefst 329 plaatsen terecht. 

Wenselijkheid versus werkelijkheid

Het verbaast mij niet dat het beroep van leraar niet populair is en er veel leraren afhaken. Op veel van de scholen waar ik kom, is er in de hoofden van de docenten namelijk nauwelijks ruimte om na te denken over hun curriculum of om mooie lessen voor te bereiden. Ik ontmoette een docente Nederlands die maar liefst aan zes (!) eindexamenklassen lesgaf, omdat ze geen collega’s meer had om deze taak mee te delen.

Dan liggen werkelijkheid en wenselijkheid mijlenver uit elkaar. Je kunt wel willen werken aan activerend, motiverend en samenhangend onderwijs, maar in de praktijk heb je je handen vol aan examentraining geven en eindexamens nakijken. En het is de vraag of je daaraan dacht toen je koos voor het vak van leraar.

Hulde aan het optimisme

Toch zie ik, net zoals de conducteurs aan het begin van mijn artikel, echt veel docenten die hun uiterste best doen om met een grote lach voor hun klas te staan, omdat ze houden van het werk dat ze doen en dol zijn op hun leerlingen. In die lessen heerst een fijne sfeer. Een leerling die te laat komt, wordt daar begroet met de woorden “Goodmorning sunshine, wat fijn dat je er weer bent”. Naar deze mensen is Nederland op zoek. Naar conducteurs die de passagiers graag willen opvrolijken en naar docenten die hun leerlingen verwelkomen in hun les, ook als ze zich niet precies gedragen zoals we dat graag zouden zien.

Ik denk dat als we deze positiviteit beter over het voetlicht zouden brengen, het ook makkelijker wordt om de geschikte mensen te vinden. Werken voor de NS en werken in het onderwijs zijn immers banen voor mensen die van mensen houden. Dat is lang niet altijd gemakkelijk, maar mooier werk bestaat niet. 


Heb jij ook een mooi en positief voorbeeld van ‘werken met mensen’ voel je dan uitgenodigd om dat hieronder met mij te delen in de reacties.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *